Ακολουθήστε μας

 

 

Το alsosnews.gr επικοινώνησε με τo Ζακυνθινό δρομέα Διονύση Πάστρα και τον ευχαριστεί για την παραχώρηση της συνέντευξης.

 

 

Διονύση από πού κατάγεσαι και πότε γεννήθηκες;

Γεννήθηκα στην Ζάκυνθο τον Απρίλη του 1954.Όχι «Με Σμπάρα, Ντουφεκιές» που λέει το τοπικό άσμα,  αλλά δυστυχώς στον απόηχο του καταστρεπτικού σεισμού το 1953!

Με τι ασχολείσαι στην καθημερινότητά σου;

«Ολίγον στη σύνταξη που λένε», αλλά με πολλές οικογενειακές υποχρεώσεις, στο περιθώριο των οποίων πάντα βρίσκω χρόνο για κάποιες αδυναμίες αγαπημένες και φυσικά για το τρέξιμο.

Τι σχέση είχες με τον αθλητισμό στο παρελθόν;

Δεν είχα ποτέ κάποια σχέση με την άθληση. Καταβολές οικογενειακές γαρ…«πρώτα διάβασμα και μετά βοήθεια στις εργασίες  της οικογένειας». Που να βρεθεί χρόνος για κάτι άλλο; Άλλωστε το να ασχοληθείς με τον αθλητισμό στην εποχή των παιδικών μου χρόνων, δεν εθεωρείτο από πολλές οικογένειες τόσο αναγκαίο για να μην πω κάτι χειρότερο..!

Από ποια ηλικία ασχολείσαι συστηματικά με το τρέξιμο ως «Δια Βίου Άσκηση»;

Υπήρξα από τα  δέκα επτά μου χρόνια και μέχρι τα πενήντα έξι  καπνιστής μανιώδης, της τάξεως δηλ. των  50-60 τσιγάρων την μέρα. Στο τέλος του 2008 πήρα την απόφαση να σταματήσω. Η αλήθεια είναι πως δεν ταλαιπωρήθηκα και πολύ, γιατί απλά ήταν κάτι που το ήθελα  και το είχα βάλει στόχο.Αμέσως άρχισα το περπάτημα, με τον φόβο μήπως πάρω κάποια κιλά. Δύσκολη περίοδος θυμάμαι καθώς από φυσική κατάσταση ήμουν στο μηδέν.Σύντομα όμως και με επιμονή, όλα άρχισαν να βελτιώνονται και το περπάτημα να εξελίσσεται σε αργό τρέξιμο και η συνέχεια …..πιστεύω καλύτερη….!

Υπήρχε κάποιος άνθρωπος που έπαιξε καθοριστικό ρόλο και σε επηρέασε θετικά στην επιλογή σου αυτή; Θυμάσαι κάποια χαρακτηριστική του φράση;

 Τα πρώτα ανιχνευτικά τρεξίματα το 2008, τα έκανα στο νησί της Ζακύνθου, σε δρόμους χωρίς πολύ κίνηση. Ήταν μια εποχή που όλοι οι δρομείς, όλο και κάτι ειρωνικό ακούγαμε κατά την ώρα της άθλησης μας. Καθώς λοιπόν ντρεπόμουν και λίγο, επέλεγα κάποια απογεύματα ως αθλητικό μου καταφύγιο το δημοτικό στάδιο του νησιού. Έτρεχα μόνος, καθώς ερασιτέχνες δρομείς δεν υπήρχαν και μιλάμε για τα έτη 2008-2009..!

Εκεί συναντούσα την Μάγδα Γαζέα με τον σύζυγο και προπονητή της τον Νικόλα. Οι άνθρωποι αυτοί, μου έδωσαν τον δρομικό προσανατολισμό γενικά και τις πρώτες οδηγίες αφού πέρασα τα «βασανιστικά» για μένα τεστ! Ομολογώ πως είχα πλήρη άγνοια των λέξεων tempo,long run,διαλειμματικό τρέξιμο κλπ. Θυμάμαι ότι ουδέποτε ζήτησα εξηγήσεις καθώς και πάλι ντρεπόμουν(χα…χα!) Αυτοί λοιπόν οι αγαπημένοι φίλοι, μου άνοιξαν μια μεγάλη πόρτα ζωής και ποτέ δε θα το λησμονήσω.

Εύχομαι να είναι πάντα γεροί.!!!

Με τι κριτήριο επιλέγεις αγώνα δρόμου;

Μου αρέσει τώρα πια να «παίρνω τους δρόμους», να φεύγω εκτός….Τα στάδια και οι περιορισμένοι χώροι δε με βολεύουν από την άποψη της διάθεσης. Μου αρέσουν πιο πολύ τα βουνά αυτό τον καιρό.Άλλος κόσμος,άλλος αέρας,άλλες παραστάσεις, χωρίς όμως να αφήνω και τους δρόμους στο αστικό περιβάλλον. Οι αποστάσεις από 15-50 χιλ. με γεμίζουν χαρά και η κούραση είναι ευχάριστη! Οι λαϊκοί αγώνες για μένα, είναι γιορτή, διέξοδος και οξυγόνο. Eκεί συναντώ αδελφούς και φίλους δρομείς και ανασαίνω!

Θυμάσαι πότε πήρες το 1ο αναμνηστικό μετάλλιο; Ποιοι είναι οι αγώνες που έχουν αφήσει το στίγμα τους μέσα σου;.

Φυσικά και δεν ξεχνιέται η πρώτη μου αγωνιστική επαφή, το 2009 στην Καλαμάτα, έτρεξα με πολύ τρακ και φόβο τα 10.500 μέτρα .

Μοναδική στιγμή για μένα. Ιδέα δεν είχα από παρόμοια πράγματα, είχα τρελαθεί.Ενθουσιώδης κόσμος,μουσικές,χαμόγελα,δώρα,μετάλλια και ένα αναμνηστικό T-Shirt, που μέσα σε τέτοια προσωπικά συναισθήματα αποκτούσε μια ιδιαίτερη αξία και ομορφιά.Επέστρεψα σπίτι με τις βαλίτσες γεμάτες προσωπικές αδελφικές γνωριμίες.Ήταν τότε που έβαλα στην καρδιά μου τον σύλλογο που πρωτογνώρισα,αγάπησα και αγαπώ… τον τοπικό Σ.Δ.Υ.Μ.!

Επιπλέον όμως και κάθε άλλος αγώνας, έχει αφήσει στο μυαλό μου τα δικά του αποτυπώματα Έτσι, σύμφωνα με την δική μου παραξενιά-ιδιομορφία-ιδεολογία, τους κατατάσσω ανάλογα. Επικούρειος, Δίστομο, Δρόμος του Ταχυδρόμου, Κλασικός Μαραθώνιος Αθήνας, Ζήρεια, Γεράνεια, Ποικίλο Όρος, Φαέθων και κάποιοι ακόμη που είναι καλά φυλαγμένοι στα εσώψυχα μου!

Κάθε άθλημα έχει οφέλη αλλά και τραυματισμούς. Ποιο το σημαντικότερο όφελος για σένα; Είχες ποτέ κάποια στιγμή τραυματισμού;

Οι τραυματισμοί είναι κομμάτι επόμενο, της δρομικής  διασκέδασης και για μένα λειτουργούν σαν φάροι προειδοποίησης των υπερβολών, μα και των αντοχών που ποτέ δεν υπολογίζω ατυχώς, μπροστά στον ενθουσιασμό και στην μανία για το τρέξιμο, για τη διαφυγή. Ευτυχώς όμως,στα τόσα χρόνια άθλησης,μόνο δυο φoρές "απόλαυσα" αυτό το τίμημα.

Προσπαθώ πολλές φορές, να φανταστώ τον εαυτό μου ακόμη καπνίζοντα και χωρίς άθληση. Σίγουρα θα είχα περισσότερες και πολύπλευρες ιατρικές γνωριμίες σήμερα. Δόξα τω Θεό όμως….!

Φυσικά και δεν τίθεται θέμα για τα οφέλη.Τι να πρωτοαναφέρω:Υγεία,διαπροσωπικές σχέσεις, επικοινωνία, γνωριμία με τον τόπο που ζούμε, γνώση της Ιστορίας και της κουλτούρας γενικά των τόπων που τρέχουμε, αίσθηση απόλυτη της ελευθερίας, ικανοποίηση για κάθε δρομική προσπάθεια, συμμετοχή σε όλες τις χαρές που σου προσφέρουν οι διεξαγωγές των αγώνων και πόσα άλλα, τα θετικά και τα ωφέλιμα.

 Τι θα λεγες σε κάποιο φίλο σου προκειμένου να τον παροτρύνεις να γίνει αθλούμενος δρομέας;

Απλά και ουσιώδη πράγματα και επιχειρήματα ανάλογα την ηλικία του. Το να αρχίσει την άθληση και ειδικά το τρέξιμο, είναι η καλύτερη επένδυση για υγεία και μακροζωία στον εαυτό του.

Στο κάτω κάτω της γραφής, πρέπει να τον σεβαστεί, κάνοντας κάτι απλό γι’ αυτόν, γιατί κανείς άλλος δεν πρόκειται να τον σεβαστεί!Ας κάνει το τρέξιμο ιδανικό στόχο.

Στόχο ζωής, με οφέλη που θα απολαμβάνει για πολύ μεγαλύτερο διάστημα του βίου του.Επαφή με όμορφους ανθρώπους, γνωριμία με χώρους και τόπους, όμορφα πράγματα.Απλά και εν πολλοίς, χωρίς σπατάλες οικονομικές!

Θα του ελεγα επιπλέον, να εμπνευστεί, παρατηρώντας τους έμπειρους αθλητές του χώρου που με υγιείς  νοοτροπίες και ανεξαρτήτως ηλικίας, καταγίνονται με το δρομικό μεράκι λειτουργώντας ως πρότυπα για όλους μας.

Ανήκεις σε κάποιο δρομικό club;

Δεν ανήκω σε κάποιο δρομικό club, όμως έχω τις εκτιμήσεις,  τις αγάπες και τις αδυναμίες μου σε αρκετά βέβαια με πρώτο τον  Σ.Δ.Υ  Μεσσηνίας που όπως προείπα είναι στην καρδιά μου.Αυτό που θέλω να πω, είναι πως μου αρέσει ιδιαίτερα, να βοηθώ και να συνδράμω σε δρομικές δραστηριότητες όποιου club, τόσο του τόπου που διαμένω όσο και άλλων.

Τι σκέψεις κάνεις βλέποντας ολοένα και περισσότερους ανθρώπους να αθλούνται;

Είμαι πολύ χαρούμενος, γιατί καθημερινά και στο μέρος που κατοικώ, συναντώ νέα πρόσωπα, γυναίκες και άντρες, νεαρούς, μα και πιο μεγάλους, να έχουν βγει  έστω  και για περπάτημα στους δρόμους  και όλα αυτά είναι όμορφα μαντάτα! Όμως για εμένα, πολύ σημαντικό είναι όλα τούτα, να γίνονται στο πλαίσιο του ερασιτεχνισμού, του ερασιτεχνικού ανταγωνισμού αργότερα.

Με ποια άλλα ενδιαφέροντα αξιοποιείς τον ελεύθερο χρόνο σου;

Στον όχι και τόσο πολύ ελεύθερο χρόνο μου και πέρα από τις δρομικές και ποδηλατικές ενασχολήσεις βρίσκω ευκαιρία για  λίγο διάβασμα, λίγο γράψιμο και για επικοινωνία ουσιαστική με τους πολύτιμους φίλους μου.Τέλος ανάμεσα σε όλα αυτά, να προσθέσω ότι οι καλλιτεχνικές δημιουργίες  είναι το αλατοπίπερο στη ζωής μου…!

Για το alsosnews.gr

Νεοκλής Τσούνης

Βρισκεστε εδω